Οι μοιραίοι: περί πατρίδας

Σε σχόλιό μου σε προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα ευχηθεί να ανέβαζε κάποιος στο διαδίκτυο τη συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ στο πρωινό του Mega. Όπερ και εγένετο! Να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν συμφωνώ με τον τίτλο που έχει δοθεί στο βίντεο ούτε και με τα προσβλητικά σχόλια που το συνοδεύουν στο youtube. Όσο για τον Φαλμεράιερ, σας συνιστώ να διαβάσετε το εξαιρετικό βιβλίο της Έλλης Σκοπετέα, Φαλμεράυερ. Τεχνάσματα του αντιπάλου δέους (Θεμέλιο 1999), όπου η ιστορικός τοποθετεί τον Φαλμεράιερ στο πολιτισμικό του περιβάλλον, αυτό της ρομαντικής Γερμανίας. Η στροφή του Φαλμεράιερ προς το Μεσαίωνα (Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας) έρχεται ως αντίδραση στην αρχαιολατρία των Γερμανών κλασικιστών. Αυτοί αποτελούσαν το αντίπαλο δέος του, και όχι οι Έλληνες.

Οι μοιραίοι: περί θρησκείας

Ακούγοντας πολλές φορές τους άλλους να μιλούν σκέφτομαι πόσες αλήθεια έννοιες (θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια, πολιτισμός, κτλ.) έχουν περάσει στην καθημερινότητά μας, που τις δεχόμαστε σαν τη μοίρα μας, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε πως προήλθαν, γιατί είναι τόσο σημαντικές για εμάς, αν πράγματι πρέπει να είναι σημαντικές, να θέσουμε ένα μεγάλο ερωτηματικό στη ζωή μας τελοσπάντων. Αυτό δε σημαίνει ότι θα τις εξοβελίσουμε από τη ζωή μας, αντίθετα, στο τέλος μπορεί να τις υποστηρίξουμε πιο φανατικά, αλλά αυτή η διαδικασία θα μας οδηγήσει, πιστεύω, στην κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου, να γίνουμε πιο συγκαταβατικοί, πιο διαλλακτικοί και διαλεκτικοί. Όσον αφορά εμένα, πεδίο της αυτογνωσίας μου είναι η ιστορία, εδώ κρίνονται όλοι και όλα. Τα τωρινά και τα μελλούμενα. Και για να προκαλέσω έτσι, μια από αυτές τις έννοιες, που με απασχόλησαν και μ' απασχολούν, σας χαρίζω αυτή τη γελοιογραφία, που βρήκα σε κάποιο μπλογκ, χωρίς να θυμάμαι σε ποιο (ας με συγχωρέσει ο συντάκτης).