Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ....ακόμα και η φύση "κλαίει"...εμείς ?

Σήμερα, ξημέρωσε στον τόπο μου ένας μουντός συννεφιασμένος ουρανός.Παράξενα συναισθήματα αναδύονται αυτόματα από το αντίκρισμα του.Τίποτα δεν είναι ίδιο με την χθεσινή ηλιόλουστη μέρα αποφάσισα. Παραξενεμένος έκανα καφέ και βγήκα στο μπαλκόνι να ρεμβάσω λίγο , πήρα και το πληκτρολόγιο να μάθω για τον καιρό.Οι δρόμοι κάτω ήταν υγροί, -απ τη νυχτερινή πάχνη σκέφθηκα.Ξάφνου κάτι υγρό ανεπαίσθητο άγγιξε το πρόσωπο μου ,ύστερα κι άλλο ,κι άλλο , κι άλλο μέχρι που έγινα σχεδόν μούσκεμα σαν τους δρόμους απο κάτω. Δεν ήταν βροχή όμως αυτό ,τι ήταν ? πλησίασα απορημένος στο κάγκελο να δω..Ξαφνικά ήχησε στα αυτιά μου γεννώντας ανησυχία η καμπάνα της κοντινής εκκλησίας, ανησυχία γιατί είναι ο γνωστός πένθιμος ήχος που σημαίνει οτι κάποιος "έφυγε" απο κοντά μας.Τότε κατάλαβα και ντράπηκα, ντράπηκα για μένα, για όλους εμάς , για το μικρό ανθρωπάκι που αφήσαμε να μας κυριεύσει και να κουμαντάρει τις ζωές μας..

Οι μοιραίοι: περί θρησκείας

Ακούγοντας πολλές φορές τους άλλους να μιλούν σκέφτομαι πόσες αλήθεια έννοιες (θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια, πολιτισμός, κτλ.) έχουν περάσει στην καθημερινότητά μας, που τις δεχόμαστε σαν τη μοίρα μας, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε πως προήλθαν, γιατί είναι τόσο σημαντικές για εμάς, αν πράγματι πρέπει να είναι σημαντικές, να θέσουμε ένα μεγάλο ερωτηματικό στη ζωή μας τελοσπάντων. Αυτό δε σημαίνει ότι θα τις εξοβελίσουμε από τη ζωή μας, αντίθετα, στο τέλος μπορεί να τις υποστηρίξουμε πιο φανατικά, αλλά αυτή η διαδικασία θα μας οδηγήσει, πιστεύω, στην κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου, να γίνουμε πιο συγκαταβατικοί, πιο διαλλακτικοί και διαλεκτικοί. Όσον αφορά εμένα, πεδίο της αυτογνωσίας μου είναι η ιστορία, εδώ κρίνονται όλοι και όλα. Τα τωρινά και τα μελλούμενα. Και για να προκαλέσω έτσι, μια από αυτές τις έννοιες, που με απασχόλησαν και μ' απασχολούν, σας χαρίζω αυτή τη γελοιογραφία, που βρήκα σε κάποιο μπλογκ, χωρίς να θυμάμαι σε ποιο (ας με συγχωρέσει ο συντάκτης).