Για ποιαν Ελλάδα, ρε γαμώτο;

Για να συνεχίσω λίγο την προηγούμενη ανάρτηση περί πατρίδας και παράλληλα για να ευθυμήσουμε λίγο... Όπως καταλάβατε φράσεις όπως "εθνική ενότητα", "ομοψυχία" κτλ είναι κενές περιεχομένου αν δεν τοποθετούνται σε πολιτική βάση. Μοιάζουν με μια Βαβέλ όπου άλλα λέει ο ένας και άλλα εννοεί ο άλλος. Σαν το παρακάτω βίντεο. Σημείωση: ο Τούρκος που το ανέβασε έχει καλές προθέσεις, είναι λάτρης της ελληνικής μουσικής ...αλλά οι εικόνες δεν ταιριάζουν με τα λόγια...είναι κάπως σουρεαλιστικές άν όχι ξεκαρδιστικές.

Οι μοιραίοι: περί πατρίδας

Σε σχόλιό μου σε προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα ευχηθεί να ανέβαζε κάποιος στο διαδίκτυο τη συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ στο πρωινό του Mega. Όπερ και εγένετο! Να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν συμφωνώ με τον τίτλο που έχει δοθεί στο βίντεο ούτε και με τα προσβλητικά σχόλια που το συνοδεύουν στο youtube. Όσο για τον Φαλμεράιερ, σας συνιστώ να διαβάσετε το εξαιρετικό βιβλίο της Έλλης Σκοπετέα, Φαλμεράυερ. Τεχνάσματα του αντιπάλου δέους (Θεμέλιο 1999), όπου η ιστορικός τοποθετεί τον Φαλμεράιερ στο πολιτισμικό του περιβάλλον, αυτό της ρομαντικής Γερμανίας. Η στροφή του Φαλμεράιερ προς το Μεσαίωνα (Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας) έρχεται ως αντίδραση στην αρχαιολατρία των Γερμανών κλασικιστών. Αυτοί αποτελούσαν το αντίπαλο δέος του, και όχι οι Έλληνες.