Στόχος και Όραμα: Η Λαμπερή ΕΛΛΑΔΑ

Μετά από λίγες ημέρες περισυλλογής και ηρεμίας, μακριά από τα μέσα ενημέρωσης, το ίντερνετ και τα blog επιστρέφω και πάλι στους αγαπημένους μου φίλους και αναγνώστες. Πριν αναφερθώ σε οτιδήποτε άλλο δεν μπορώ παρά να απλώσω πρώτα μπροστά σας την κατάσταση και το όραμα που θα μας βοηθίσει να ανασυνταχθούμε με θέρμη και με πίστη για να αντιστρέψουμε την όψη των πραγματων.

Η ένταση που βιώνει ολόκληρη η χώρα όπως φαίνεται δεν βρίσκει ακόμη φανερές φωτεινές διεξόδους και μάλλον μας περιμένουν ακόμη μεγαλύτερες ανακατατάξεις και ανατροπές... όμως είναι για καλό μας τελικά και θα σας εξηγήσω γιατί ευθύς αμέσως.

Μέσα σε έναν κόσμο που ερμηνεύεται και αυτοπροσδιορίζεται μέσα από αντιθέσεις είναι πολύ εύκολο να βλέπουμε τις "σκιές", τα "άσχημα" και τα "κακά" στους γύρω μας και να τα κρίνουμε, όμως δυστυχώς οι λιγότεροι από εμάς αναζητούμε αυτά τα "αρνητικά" κομμάτια στον εαυτό μας...

Ένας φόβος και μια τεράστια ανασφάλεια φουντώνει απ΄άκρη σ΄άκρη σε όλη τη χώρα μας και ένα κύμα μικρών και μεγάλων κατηγορώ θεριεύει. 

Ωστόσο υπάρχει και ΦΩΣ, υπάρχει ένα όνειρο και ένας πόθος για κάτι καλύτερο που έρχεται και σχηματίζει όλο και πιο δυναμικά το περίγραμμα του στις ψυχές όλων των Ελλήνων: να δούμε τη χώρα μας και πάλι να λάμπει!

Προσπάθειες, ιδέες και σκέψεις, σκόρπιες ακόμη μεν, δείχνουν πως άρχισε να ωριμάζει ένα νέο όνειρο για τη χώρα των Ελλήνων. 

Πολλοί θα απορείται πως μπορώ να μιλώ για φωτεινά όνειρα την ώρα που οι περισσότεροι νιώθουν έναν εφιάλτη...

Κι όμως τα πράγματα είναι πιο απλά από όσο φαίνεται και πιο δίκαια από όσο νομίζουμε. 

Όλοι μας αναγνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια το γεγονός πως η κοινωνία μας νοσεί, πως η Ελλάδα έπαψε να διέπεται από τις διαχρονικές αξίες και τα ιδανικά της. Πως η Ελλάδα ξέχασε την ταυτότητα της... Όμως οι λιγότεροι αναγνωρίσαμε το γεγονός πως η ασθένεια της Ελλάδας είναι η ίδια η αμνησία της. Εμείς, τα κύτταρα της Ελλάδας, πάψαμε να αναζητούμε το τέλειο, το όμορφο, το φωτεινό. Εμείς πρώτοι γυρίσαμε την πλάτη στις αξίες που κάποτε είχαν δημιουργήσει το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας. Εμείς πάψαμε να ονειρευόμαστε το άριστο και βολευτήκαμε για πολύ καιρό στη μετριότητα... Εμάς χτύπησε η λήθη και βουτηγμένοι στο ψεύτικο, το δανικό, το αλλότριο αποξενωθήκαμε από το ίδιο μας το "ΕΙΝΑΙ".

Τι είναι η πατρίδα μας;

Πώς αντιλαμβάνονταν την πατρίδα οι αρχαίοι Έλληνες; Όπως κι εμείς; Την απάντηση θα τη βρείτε σ' ένα αξιόλογο άρθρο για την περί πατρίδας πολιτική αντίληψη των κλασικών Ελλήνων και τη νεότερη προπαγανδιστική διαστροφή της σε "πατριωτισμό", "εθνική ενότητα" και "ομοψυχία".

Η αυτοκυβερνώμενη πατρίδα - πόλη αποτελούσε για τους Έλληνες έννοια κατ΄ εξοχήν πολιτική. Στον Επιτάφιο του Περικλέους (όπως τον αποδίδει ο Θουκυδίδης) κατονομάζονται οι χειροπιαστές αιτίες, για τις οποίες καλούνταν να πολεμήσουν οι Αθηναίοι: η επιβεβαιωμένη στην πράξη ευνομία τους, οι απεριόριστες ευκαιρίες, που είχε ο καθένας σε αυτή την πόλη για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, οι θεσμοί τους ως προϊόν αυθεντικής (=αυτόνομης) συλλογικότητας, η πολιτικώς θεσμισμένη (=έμπρακτη) ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η αναμφισβήτητη πληρότητα της ζωής τους. Πουθενά στο συναρπαστικό αυτό κείμενο δεν θα βρει κανείς τον μεταγενέστερο πατριδοκάπηλο μελοδραματισμό, ύποπτους συλλογιστικούς ακροβατισμούς (στους οποίους ανέκαθεν επεδίδετο η εθνικιστική προπαγάνδα, βλ. «έθνος - κράτος»), συγκινησιακά φορτισμένες κοινοτοπίες και λοιπά ιδεολογικοποιημένα ξεροκόκκαλα, από αυτά, που πετούν συχνότατα οι έμποροι του πολέμου στις αποβλακωμένες ανθρωπομάζες/κρέας για τα κανόνια τους.

Το αντιπροσωπευτικότερο επιχείρημα, που μπορεί να επικαλεστεί κανείς σχετικά με το πώς οι Έλληνες της κλασικής εποχής αντιλαμβάνονταν την κατ΄ εξοχήν πολιτική διάσταση της πατρίδας, βρίσκεται στον Ηρόδοτο (Ε΄ 78): «Φαίνεται δε όχι μόνο από ένα παράδειγμα αλλά γενικώς πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η ισηγορία. Διότι όταν οι Αθηναίοι διοικούντο τυραννικά δεν ήσαν καθόλου καλύτεροι στα πολεμικά από κανέναν από τους γείτονές τους, απαλλαγέντες όμως από τους τυράννους έγιναν οι καλύτεροι όλων. Τούτο φανερώνει, ότι όταν ήσαν υποταγμένοι συμπεριφέρονταν εκουσίως ως δειλοί, σκεπτόμενοι, ότι εργάζονται για τον δεσπότη τους, όταν όμως ελευθερώθηκαν, ο καθένας έδειχνε προθυμία να εργαστεί σκεπτόμενος, ότι εργάζεται για τον εαυτό του». Με άλλα λόγια ο άνθρωπος αποκτά πατρίδα μόνο όταν γίνεται πολίτης. Και τότε, αν χρειαστεί, πολεμάει για τον εαυτό του και άρα για την πατρίδα του (και όχι το αντίστροφο). Καμμία σχέση με υπήκοους, που σύρονται στα πεδία των μαχών ωθούμενοι από το ιδεολογικό («εθνικό») κουτόχορτο, που τούς έχει ταϊσει κάποιος πατριδοκάπηλος εξουσιαστής.

Διαβάστε περισσότερα