
Και οι περισσοτεροι απο μας θα συμφωνουσαν, ειναι ομως δυσκολοτερο απο οσο ακουγεται. Υπαρχουν τοσες μασκες που απαιτουν οι αλλοι να φορεσουμε για να καλυψουμε το αληθινο μας προσωπο, ωστε ορισμενοι ανθρωποι δεν αναγνωριζουν παντα τον εαυτο τους οταν τον βλεπουν γυμνο στον καθρεφτη. Και παρα πολλοι, δεν βρισκουν πορε τον εαυτο τους για να τον αγαπησουν.
Συνδεομαστε με τον κοσμο μεσα απο χιλιαδες κρυφα νηματα που δεν τα διακρινουμε. Υπαρχουν τα νηματα των προσδοκιων των αλλων κι εκεινα που κατασκευαζουμε εμεις απο ματαιοδοξια ή φοβο. Ο κοσμος ειναι ικανος να σε περιβαλει πολυ γρηγορα με ενα μυθο που μπορει να σε καλυψει σαν διχτυ κι αν δεν εχεις αρκετη ευκινησια για να απελευθερωθεις, μπορεις να περασεις ολοκληρη τη ζωη σου εκει μεσα.
Ενας συναδελφος μου περιεγραψε καποτε καποιον κοινο γνωστο μας, σαν 'εναν πολυ υπερηφανο ανθρωπο που ειχε χασει την εκτιμηση στον εαυτο του και εξαφανιστηκε απο προσωπου γης'. Ακομη και σημερα χαμογελαω οταν σκεφτομαι ποσο καλα εξηγησε ο συναδελφος το προβλημα που δημιουργειται οταν προσπαθεις να εισαι κατι διαφορετικο απο τον εαυτο σου. Δυστυχως, παρα πολλοι κανουν το λαθος να πιστευουν πως η επαρση θα τους δωσει την εκτιμηση που αναζητουν, οταν αυτο που τους χρειαζεται πραγματικα ειναι η ταπεινοφροσυνη.






