Υπάρχουν πολλές διαστρωματώσεις στη Ελληνική κοινωνία ( δεν ξέρω αν η λέξη τάξεις ανταποκρίνεται πια στη νέα πραγματικότητα της εποχής μας), από τους άστεγους, τους παραβατικούς, τους άνεργους, από τους φτωχούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, τους συνταξιούχους των λίγων εκατοντάδων ευρώ, τις οικογένειες που διαμένουν σε τρώγλες, τους μετανάστες που διαμένουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Ύστερα υπάρχουν οι μικροί, υπάλληλοι των 700 ευρώ, χαμηλόμισθοι εργάτες, περιστασιακά απασχολούμενοι στην οικοδομή, άνθρωποι για όλες τις δουλειές. Οι πάσης φύσεως μικρομαγαζάτορες που κλείνουν συνεχώς τα μαγαζιά τους μη μπορώντας να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα της οικονομίας.
Η μεσαία τάξη εξοντώνεται επίσης, με τα μέτρα του Μνημονίου που υλοποιεί ο κος Παπανδρέου και φτωχαίνει ραγδαία.
Γέμισε η χώρα ανθρώπους γεμάτους φόβο, ανασφάλεια και αγωνία για το αύριο.
Από την άλλη μεριά είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες, που βλέπουν, βρέξει χιονίσει, τα κέρδη τους να ανεβαίνουν και τα οποία προσπαθούν να αυξήσουν ακόμα πιο πολύ εις βάρος των φτωχών με την βοήθεια της κυβέρνησης και με πρόσχημα το Μνημόνιο. Ας μην ξεχνούμε ότι ακόμα και την περίοδο της κρίσης αυτής τα κέρδη π.χ. των τραπεζών είναι τεράστια και τα bonus των στελεχών εξωφρενικά. Οι τράπεζες σώθηκαν με τα λεφτά που τους χορήγησαν αφειδώς οι κυβερνήσεις τα οποία σε τελευταία ανάλυση θα πληρώσουν οι λαοί, πράγμα που αποδεικνύει την μεγάλη διαπλοκή των τραπεζών με τους κυβερνώντες.
