Ώρες κενές στη θύμηση σου...
Τα μάτια σου μου γνέφουν,
να 'ρθω εκεί...
Τα χείλη σου μου τάζουν,
Της ψυχής σου το φιλί...
Μια σου φωτογραφία...
Ένα νεκρό χαρτί..
Πόσα πολλά...
Πόσα ;
Μπορεί να πει ένα χαρτί?
Αναδύεται η άνοιξη...
Στης όψης σου τον κόσμο,
έχει πάντα άνοιξη...
Στολισμένη με της
αγάπης τα δώρα...
Με της ομορφιάς....
τις άπειρες λέξεις...
Με της ματιάς σου
τ αστέρια να γεμίζουν,
τον ουρανό της μοναξιάς μου...
Φως!!!
