Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης

Από Κάκια Παυλίδου 

Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης, μιας και αρκετοί μαθητές και των δυο βαθμίδων απέχουν από τη σύγχρονη και ασύγχρονη διαδικασία, είτε λόγω ανεπαρκούς υλικοτεχνικής βάσης, είτε λόγω έλλειψης στοιχειώδους τεχνογνωσίας και αδυναμίας βοήθειας από το γονιό, οπότε οι διαδικασίες τηλεκπαίδευσης δεν εξυπηρετούν στην αναπλήρωση χαμένων ωρών, παρά μόνο στο να διατηρηθεί επαφή του μαθητή (που θα καταφέρει να συνδεθεί) με το σχολείο, τον καθηγητή, το γνωστικό αντικείμενο με ασκήσεις και μαθήματα στα οποία ΔΕΝ θα παίρνουν απουσίες και δεν γίνεται να αξιολογηθούν για το Β τετράμηνο, όπως και δεν γίνεται να προχωρήσουν στην ύλη.

Τόσες ώρες προγραμμάτων κατά του BULLYING εστίαζαν στον Κοινωνικό Αποκλεισμό, και να που ήρθε η στιγμή να τον υλοποιήσουμε επίσημα, ως Εκπαιδευτικό Σύστημα...

Απολαμβάνω την διαδικασία. Λατρεύω την επαφή με τα παιδιά μου, μα ειλικρινά θλίβομαι και εξοργίζομαι μαζί μου, με το σχολείο μου, με τη ΔΔΕ, με το Υπουργείο, σαν σκέφτομαι τον ΕΝΑΝ , έστω έναν, μαθητή μου που λείπει από αυτό το...... ιντερνετικό πάρτι!...

Μικρόφωνα, καζούρα, κάμερες κλειστές, φωνές παιδιών, απορίες, εξηγήσεις, ανάθεση εργασιών, οργασμός αλληλεπίδρασης, mail, πλατφόρμες ασύγχρονης, κυψέλες, τοίχοι ανακοινώσεων, ιστολόγια κυψέλης...... και από ένα μόνο τμήμα μου 7 άτομα απόντα...

ΔΕΝ Με νοιάζει η απουσία από το μάθημα. Με νοιάζει η απουσία από την ΟΜΑΔΑ! Ξαφνικά Όλοι μαζί και κάποιοι, ως μονάδες, είναι Εκτός..

Εξήγησα στα παιδιά που συνδέθηκαν στο Webex πως ό,τι λέω εδώ, μόλις ανοίξουν (αν ανοίξουν) τα σχολεία θα το ξαναπώ για ΟΛΟΥΣ, γιατί ΔΕΝ είναι δίκαιο να λείπει ΟΥΤΕ ένας μαθητής από την διαδικασία!... Τούς εξήγησα πως ΔΕΝ θα βαθμολογηθούν στέλνοντας τις εργασίες.. Θα τις αξιολογώ, θα τους επισημαίνω τυχόν λάθη, θα τους τονίζω τί να προσέξουν, μα ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ!....
Απάντησαν "και γιατί να τις κάνουμε..?" "Τώρα τις κάνετε για να ακονίσετε το μυαλό σας μέσα στην αδράνεια του εγκλεισμού, για να μην ξεχάσετε όσα μάθαμε, για να μείνετε σε εκπαιδευτική εγρήγορση..!..."

Δυστυχώς, η εικόνα των 7 του τμήματος που απέχουν, λείπουν, απουσιάζουν, μού αμαυρώνει όλη την χαρά της επικοινωνίας.

Είμαστε περήφανοι που προχωράμε μπροστά ως Εκπαιδευτικό Σύστημα.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ως εκπαιδευτικός και ως Κάκια που προχωράμε μπροστά αφήνοντας κάποιους πίσω... (στην παρούσα φάση, τουλάχιστον....) :(

Πριν χρόνια υπηρετούσα στο 2ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών. Είχαμε μαθητές από τα γύρω χωριά, ελληνάκια, ρομά και αλλοδαπούς.
Κάποια στιγμή διαπιστώθηκε πολυήμερη απουσία ενός μαθητή από ένα διπλανό χωριό. Επιχειρήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία. Μάταια. Εστάλη ταχυδρομικώς ενημερωτικό σημείωμα απουσιών. Μάταια. Ο διευθυντής (Μωυσιάδης Παντελής) με ρώτησε (εμένα, γιατί είχα σχέση με το χωριό του μαθητή) αν γνωρίζω κάτι, αν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, στην οικογένεια.. Απάντησα αρνητικά. Δεν ήξερα τίποτα. Μού είπε, ανθρώπινα από τη θέση ευθύνης του, "Θα αναλάβεις να έρθεις σε επαφή με τους γονείς και το παιδί. Έχουμε ευθύνη. Δεν γίνεται να λείπει ένας μαθητής μας από το σχολείο και να μην αναζητήσουμε το λόγο. Πού είναι αυτό το παιδί...? Τί συμβαίνει...?"

Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του παιδιού. Ναι, υπήρχαν οικογενειακά προβλήματα. Καταφέραμε το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο. Είχαν μείνει 2 περίπου μήνες ως τη λήξη της χρονιάς, της Γ' γυμνασίου. Το παιδί τελείωσε.

Και τί έγινε θα μού πεις...?
Δεν καταφέραμε να λύσουμε τα προβλήματα της οικογένειας. Όχι. Μα το παιδί ένιωσε πως η σχολική κοινότητα ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, πως δεν μάς ήταν αόρατη η παρουσία και η απουσία του. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση, όταν νιώσει κάποιον να εστιάζει πάνω του, διδάσκεται πως είναι να δέχεσαι συμπαράσταση, να μην αισθάνεσαι μόνος, να έχεις κάποιον που είναι εκεί και σε υπερασπίζεται.

Η εστίαση του Διευθυντή μου, μού δίδαξε πώς δεν μπορώ να είμαι αδιάφορη προς καμία απουσία μαθητή μου.

Πίσω από κάθε παιδί που αργεί ή λείπει υπάρχει μια Ιστορία που δεν θα ψάξει ποτέ κανένα Υπουργείο. Μόνο ο άνθρωπος, πίσω από το ρόλο του δασκάλου / διευθυντή, μπορεί και οφείλει να ψάξει, για να μην λείψει κανένα παιδί από την Εκπαιδευτική Διαδικασία.

Δίπλα στο δάσκαλο και στο διευθυντή του κάθε σχολείου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων καλείται και οφείλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα ΟΛΩΝ των παιδιών για Ισότιμη Συμμετοχή στην διαδικασία μάθησης, με όποιον τρόπο κι αν αυτή υλοποιείται.

Για το Υπουργείο που στέλνει οδηγίες για 4ωρη ζώνη τηλεκπαίδευσης στο Γυμνάσιο, 8 -12, με οργανωμένο ωρολόγιο πρόγραμμα, οι μαθητές που λείπουν απ τη διαδικασία είναι απλά νούμερα. Απ’ τους 300.000 μαθητές οι 230.000, είπε με καμάρι η υπεύθυνη τηλεκπαίδευσης διευθυντών και ομάδων συντονισμού, είναι μέσα στις πλατφόρμες του ψηφιακού σχολείου. Νούμερα. Στατιστικά στοιχεία σε μία οθόνη.

Για μένα οι μαθητές μου που λείπουν έχουν όνομα, πρόσωπο, συναισθήματα.. και τούς θέλω στην τάξη. Και πιστεύω σ αυτό το εγχείρημα, που μ’ έναν τρόπο πλήττει το δικαίωμα του κάθε μαθητή για Ισότιμη Συμμετοχή στην Εκπαιδευτική Διαδικασία, θα πρέπει οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να πάρουν μία θέση. Ως γονείς και κηδεμόνες δεν αρκεί το παιδί μας να έχει πρόσβαση, μα και το παιδί του γείτονα. Η συλλογικότητα θα δοκιμαστεί, όπως δοκιμάζεται πάντα.

Σ αυτό το συλλογικό δικαίωμα, το δίχως εξαιρέσεις, στηρίζεται η Δημοκρατία.
Ποιά Δημοκρατία, θα μού πείτε τώρα, ε...?
Μέσα σε περίοδο έκτακτων μέτρων, απαγορεύσεων υπέρ του καλού της δημόσιας υγείας, η Δημοκρατία έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Συγχωρέστε με. Διαφωνώ.

Υποσημείωση Υπογεννητικότητας

Από Κάκια Παυλίδου - Reflections
-----------------------------------------------------
Κάτι αδειάζει. Δεν είναι οι σχολικές αίθουσες λόγω καλοκαιριού.
Στο τέλος κάθε χρονιάς γίνονται οι εγγραφές για την επόμενη. Πλέον ο αριθμός συνεχώς μειώνεται. Τα τμήματα μικραίνουν. Ο αριθμός τους φθίνει. Τα σχολεία συρρικνώνονται, όχι λόγω συγχωνεύσεων που επιτάσσει οι λιτή οικονομική πολιτική. Τα σχολεία φθίνουν λόγω υπογεννητικότητας. 

Μη με ρωτάς. Δε φοβάμαι μην μείνω χωρίς δουλειά. Η ανάγκη οδηγεί τον άνθρωπο στο επόμενο βήμα του. Από ανάγκη θα επιβιώσω με τον καλύτερό μου τρόπο. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Το ζήτημα είναι πως, πιο αισθητά από ποτέ, γινόμαστε χώρα γερόντων. 
Οι γυναίκες αφήνουν τα χρόνια να περάσουν μέσα στο κυνήγι της οικονομικής τους ανεξαρτησίας και της όποιας καριέρας / καθιέρωσης στον εργασιακό χώρο. Οι άντρες φοβούνται μεγάλες ευθύνες. Ένα παιδί μοιάζει να αρκεί, εκεί στο πέρας της εργένικης ζωής για να καλύψει την ανάγκη γονεϊκού (κληρονομικού κατά βάση) ενστίκτου. Κληρονομώντας DNA στον / στην διάδοχο γίνεσαι εν μέρει ….αθάνατος. Πολλαπλασιάζεσαι και ψευδαισθητικά θα συνεχίσεις να υπάρχεις και μετά θάνατο! Ένα μοναχοπαίδι μοιάζει να καλύπτει αυτήν την υπαρξιακή ανάγκη.

Και θα μού πεις. Και γιατί τόση ανησυχία για την ελληνική υπογεννητικότητα..;
7 δις πάνω στον πλανήτη, με τόση φτώχεια, τόση δυστυχία. Η φιλανθρωπία μας ας υιοθετήσει τα παιδιά του πολέμου ή των τριτοκοσμικών χωρών που υποφέρουν. Είναι κι αυτό μία λύση. Μα… πιστεύετε πως μπορεί να υιοθετήσει ένα παιδί αυτός που δεν αποφασίζει να κάνει παιδιά γιατί…. (πάμπολλες οι δικαιολογίες) δεν φτάνουν τα λεφτά, θέλει να ζήσει τη ζωή του, να κάνει καριέρα, γιατί βολεύει στα 30+ να μένει με τη μαμά και τον μπαμπά, γιατί ένα παιδί θέλει όλη την προσοχή σου, γιατί χάνεις τον προσωπικό σου χρόνο… άσε που οι γυναίκες χάνουν (ΝΑΙ, ΚΑΙ στις μέρες μας από γνωστές αλυσίδες καταστημάτων και εταιρείες) και τη δουλειά τους πριν προλάβουν να μείνουν έγκυες, μα λίγο πριν ή μετά την αναγγελία του γάμου τους!... Αυτοί οι τρομαγμένοι αστοί, λοιπόν, που δύσκολα τεκνοποιούν και παντού εντοπίζουν προβλήματα, ΔΕΝ θα υιοθετήσουν ποτέ ένα παιδί. (Υιοθεσία: Ύψιστη Ανθρώπινη Πράξη που την αποτολμούν οι Γενναίοι Άνθρωποι).

Και έτσι, συζητώντας, αναρτώντας, διαβάζοντας, σχολιάζοντας κι αντιδρώντας….. περνούν τα χρόνια… 

Και εξακολουθεί ο κάθε νέος /νέα να προσπαθεί να εισχωρήσει στη μηχανή του κόσμου, τρέχει να προλάβει επαγγελματικές ευκαιρίες, παλεύει να ζήσει, βρε αδερφέ, όσο καλύτερα μπορεί με τις «υπάρχουσες» συνθήκες. Γαμώ, πέθαναν κι ΟΛΕΣ εκείνες οι Ηρωίδες Γιαγιάδες που σε καιρούς, όντως δύσκολους, δίχως κόμπιασμα, με περισσή αγάπη, έστηναν πολύτεκνες οικογένειες, γιατί ο κόσμος δεν είχε προλάβει να σπείρει την ατομική καταξίωση και οι Άνθρωποι έβρισκαν την Ευτυχία στη Συνύπαρξη πολυμελών οικογενειών… και μέσα στη δομή τους μάθαιναν τα σπουδαιότερα μαθήματα: αγάπη, δουλειά, συνεργασία, αποδοχή, αλληλοβοήθεια, μη περιθωριοποίηση, η δύναμη εν τη ενώσει, εκείνο το ανιδιοτελές «νοιάζομαι» για τον άλλον.

Και σήμερα, εν έτει 2019, συρρικνώνεται η οικογένεια, που όσο κι αν έχει πολεμηθεί εξακολουθεί να είναι το κύτταρο της κοινωνίας.

Αν εκλείψει, αλήθεια, τί θα είναι χωρίς «κύτταρα» αυτός ο κοινωνικός Ιστός..?
Ένα νεκροταφείο άτεκνων ενηλίκων που έρχονται στη ζωή, φοιτούν στο σχολείο, λαχανιάζουν πάνω σε διαδρόμους από εργασιακά ωράρια, κακοπληρώνονται ή καλοπληρώνονται, ζουν εξατομικευμένα και πεθαίνουν, χωρίς να ‘χουν βιώσει τί θα πει η Ευτυχία του «Γεννώ έναν Άνθρωπο από Αγάπη και Επιλογή».

1 το Κρατούμενο: Να φταίει η κρίση;… Το μελετώ. Νιώθω πως η επικράτηση της ατομικότητας έναντι της συλλογικής αντίληψης του κόσμου και του εαυτού, έχει επηρεάσει θεμελιωδώς τις επιλογές του ατόμου, το οποίο για να στηρίξει την στάση Ζωής που υιοθετεί χρησιμοποιεί διάφορες δικαιολογίες.
Και θα μού πεις "Γιατί η τεκνοποίηση πρέπει να είναι στους στόχους Ζωής του ατόμου...?"

Πραγματικά, ο εκπολιτισμένος άνθρωπος της σύγχρονης εποχής των ΤΠΕ περισσότερα κοινά έχει με τις μηχανές, παρά με τα Θηλαστικά και τη Φύση.

Οπότε, αλήθεια, δεν είναι κι απαραίτητο να γίνει γονιός!...

....ή μήπως, σύγχρονε τεχνολογικέ μηχανιστικέ ανθρωπάκο χρωστάς στον Εαυτό σου ένα γενναίο: "Επιστροφή στη Φύση" ...?

2 τα κρατούμενα: Μήπως γίναμε πολλοί και αυτός είναι ένας μηχανισμός αυτό…ρύθμισης?...…. Μπα... Τους πολέμους, τις γενοκτονίες, τους ξεριζωμούς χρησιμοποιούν έτσι..

Το φαινόμενο, σε περίοδο ειρήνης, να θέτεις ποικίλες ατομικές στοχοθεσίες παρακάμπτοντας την ανάληψη της ευθύνης μιας πολυμελούς οικογένειας, έχει να κάνει με τον φόβο της ευθύνης, με την προστασία του προσωπικού χώρου και με τη μεγέθυνση της ανασφάλειας.

3 τα κρατούμενα: Πάντα υπήρχε εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος για να εκλείψει πρέπει οι νέοι να μάθουν να διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα. Όσα πτυχία κι αν έχουν τα νέα παιδιά, δεν έχουν μάθει να διεκδικούν. Είναι τα αιώνια υπάκουα παιδάκια που ή συνεχίζουν να δουλεύουν κάτω από συνθήκες εκμετάλλευσης ή παραιτούνται με την ελπίδα να αποστείλουν βιογραφικό και να βρουν κατιτίς καλύτερο.

Το να πολεμήσεις τον εργασιακό σου μεσαίωνα απαιτεί τα ίδια Κότσια με το να αποφασίσεις να γίνεις Γονιός.

Επίσης, είναι βαθιά πληγή του Φεμινιστικού κινήματος να εξαργυρώνει τον εργασιακό δυναμισμό της Γυναίκας με την..... ατεκνία της.

4 τα κρατούμενα: Όντως υπήρχε θνησιμότητα σ εκείνα τα χρόνια της γιαγιάς και του παππού.. μα αν αναλογιστούμε τη διαδικασία για να γεννηθεί ένα παιδί, την Αγάπη, τον Έρωτα, την εγκυμοσύνη, την γεννά..... το ενδεχόμενο να ζήσει αυτό το πρώτο μικράκι.... και το δεύτερο και το... πέμπτο...
Αξιολογώντας σφαιρικά την εικόνα, θα έλεγα γεννούσαν παιδιά από Αγάπη και Αισιοδοξία μπρος στα δύσκολα της Ζωής.
Ο υπέροχος Bregovic λέει "Οι τσιγγάνοι χρειάζονται ένα ευτυχισμένο τέλος."
Κάποτε και οι Έλληνες ήταν έτσι. Τώρα πλέον οι Έλληνες εξευρωπαΐστηκαν. Έγιναν "ψυχροί" και "δύσκολοι" στις σχέσεις τους. Δεν αφήνονται. Δεν χαρίζουν Εαυτό. Δεν έχουν υπομονή. Αλλάζουν συντρόφους στα δύσκολα.
Ο σύγχρονος Έλληνας επενδύει σε άλλες αξίες Ζωής, απ ότι οι πρόγονοί του. Επενδύει στην........ παρτη του.
Θλιβερό.
Ίσως να μπορούν ν αλλάξουν όσοι συνειδητοποιήσουν την ρίζα του κακού.

5 τα κρατούμενα: Η ανθρωποφάγα κοινωνία θέλει τα παιδιά μας σκλάβους απόκτησης πτυχίων, κατάκτησης προσωπικών κορυφών.
Κι έτσι διανύουν τις ενήλικες δεκαετίες τους μυώντας εαυτό στην εργένικη νοοτροπία τους χωρίς να αφήνουν χρόνο και χώρο για την ολοκλήρωση που φέρνει στη Ζωή ενός ανθρώπου η δημιουργία οικογένειας.
Θλίβει η ιδέα της... στειρότητας στην οποία υποβάλλονται άντρες και γυναίκες, όντας άλογα κούρσας, για επαγγελματική καταξίωση που καθιερώθηκε ως συνώνυμο της προσωπικής επιτυχίας και... στα 50 αφήνει μια αβάσταχτη πίκρα στο "στόμα", επιβεβαιώνοντας το μάταιο των πραγμάτων..

Καλή Πρωτομαγιά, φίλε..

Κάκια Παυλίδου - Reflections
----------------------------------
Για τον σύγχρονο Μεσσαίωνα της σύγχρονης αγοράς εργασίας με τις στρατιές των εργαζομένων που συντηρούν το αναλώσιμο του ρόλου τους. Με τον κατακερματισμό του ωραρίου. Το ένα 8άωρο να σπάει σε δύο 4άωρα και να απασχολεί δύο αποδυναμωμένους κι αναλώσιμους εργαζόμενους - εργάτες.  Με την ημιαπασχόληση των 200€ το μήνα, των 300€, των 550€ στην καλύτερη των περιπτώσεων, που σού στερεί το δικαίωμα ακόμη και να σκεφτείς να κάνεις οικογένεια. Με τις ατομικές συμβάσεις που αντικατέστησαν επιτυχώς τις συλλογικές. Με την εξατομίκευση των διεκδικήσεων και τη θεμελιακή επίθεση στη δυναμική της συλλογικής αντίστασης. Με τα επιδοτούμενα ΕΣΠΑ και τους εκβιασμούς των εργοδοτών για οικειοθελείς αποχωρήσεις, στα χαρτιά, και την σιωπηρή παροχή υπηρεσιών σου στα μαύρα. Με την ακρωτηριασμένη ασφάλιση. Με τις επιστροφές των δώρων στους λογαριασμούς των εργοδοτών. Με τις συστάσεις των υπευθύνων μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων, της σύγχρονης Φάμπρικας, που απαγορεύουν να πας τουαλέτα σε ώρες αιχμής, που απαγορεύουν να συζητήσεις με το συνάδελφο και επιτάσσουν μόνιμα να είσαι απασχολημένος, ώστε  κι όταν δεν έχει δουλειά θα κατεβάζεις από τα ράφια το εμπόρευμα και θα το ξανατοποθετείς σε μία αυθαίρετη επανάληψη για να φαίνεται το κατάστημα σε οργασμική εγρήγορση γιατί οι κάμερες παρακολουθούν. (Με τους εργάτες μη μιλάς, την ώρα σου να την κρατάς, για το γιο σου μην το λησμονάς, πεινάει κι είναι κρίμα. Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός, ξεχνάω τη μιλιά μου. Είμαι το νούμερο οχτώ, με ξέρουν όλοι με αυτό κι εγώ κρατάω μυστικό ποιο είναι τ’ όνομά μου.) Με τα επιβεβλημένα χαμόγελα, γιατί τα 300€ τα παίρνεις στην ώρα σου, ενώ η παραδίπλα επιχείρηση πληρώνει με καθυστέρηση μηνών. Με τον εργασιακό ρατσισμό προς τις γυναίκες που σχεδιάζουν να γίνουν μάνες. Με τους αδιόριστους πτυχιούχους και τεχνίτες που συρρέουν στο εξωτερικό, ως οικονομικοί μετανάστες. Με τον άκρατο ανταγωνισμό για κατάκτηση πτυχίων επί πτυχίων, ενισχύοντας τον εργασιακό κανιβαλισμό. Με τα ρουσφέτια και τις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων για τακτοποίηση του «παιδιού» μόλις έρθουμε στα πράγματα. Με την αιώνια πια χρηματοδότηση του γονιού (στέγη, φαγητό, πλύσιμο σιδέρωμα ρούχων, πληρωμές λογαριασμών κ.α.) έστω και με την περικομμένη σύνταξη, προς στα αιώνια παιδιά των 25 ετών, των 30 ετών, των 35 ετών, των 40 ετών που μένουν με τους γονείς γιατί δεν μπορούν να συντηρήσουν σπίτι δικό τους.

Ο εργασιακός Μεσσαίωνας είναι πάντα εδώ. Ενδυναμώνεται από τη δική μας παθητικότητα, από τον αθέμητο ανταγωνισμό μας, από την απουσία της διαπίστωσης πως μόνο με συλλογικότητα μπορεί να ακουστεί η φωνή σου.

Κάτι τέτοιες Πρωτομαγιές έρχονται να σού υπενθυμίσουν πως για να πιάσεις το Μάη, να το παίξεις φυσιοδίφης, να απολαύσεις την Άνοιξη, να οραματιστείς την προέκταση του εαυτού σου μέσα από τη δημιουργία οικογένειας χρειάζεσαι γερό εργασιακό θεμέλιο. Η Άνοιξη δε χαρίζεται. Και είναι κρίμα που  κανείς δεν σού έμαθε πώς να παλεύεις με τα θηρία. Γιατί ξέρεις…  και οι δάσκαλοι στο σχολείο είναι οι «χορτάτοι» του παραμυθιού. Διορισμένοι, μόνιμοι, με το μισθό τους να πέφτει είτε μάθει γράμματα το παιδί, είτε όχι. Ακολουθώντας το πρόγραμμα της διδακτέας ύλης. Σού διδάσκουν στείρα μαθηματικά, γεωμετρίες και συστήματα εξισώσεων χωρίς ποτέ  να εξισώσουν τη δύναμη των Εργοδοτών με τη συλλογική δύναμη των εργαζομένων. Σού δίδαξαν ιστορία με αγώνες ηρώων χωρίς ποτέ να σού διδάξουν πώς πρέπει να λειτουργούν σωστά κι οργανωμένα τα μαθητικά συμβούλια, διεκδικώντας από τη Διεύθυνση και το Σύλλογο Διδασκόντων ο τάδε δασκαλάκος που ΔΕΝ τον καταλαβαίνει κανείς να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει και να συγχρονιστεί με τις απαιτήσεις των παιδιών, με τις εποχές που αλλάζουν, να παιδευτεί να εφαρμόσει διαφοροποιημένη μάθηση και να ενεργοποιήσει όσο καλύτερα μπορεί τον κάθε μαθητή. Μα ο δασκαλάκος είναι ακλόνητος από τη θέση του. Κι έτσι, τον ταραχοποιό τον πετά έξω από την τάξη με ωριαία, τον αναλαμβάνει ο διευθυντής βάζοντάς του  να «εκτελεί» γενικά καθήκοντα καθαριότητας ή τακτοποίησης του σχολείου για να τον κρατά απασχολημένο και αυτές οι φουρνιές των ανεκπαίδευτων παιδιών μας θα είναι οι επόμενες φουρνιές των σκυμμένων εργαζομένων / εργατών, που δεν άκουσαν ποτέ για εργατικό δίκιο.

Φίλε, οι χορτάτοι της Γης ποτέ δε θα μπορέσουν  να κατανοήσουν, να νιώσουν, να συμπαρασταθούν στους πεινασμένους.

Εκεί έξω είσαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ. Κοίτα να βρεις την άκρη σου και να ενώσεις δυνάμεις με όσους έχουν τα ίδια εργασιακά συμφέροντα και δικαιώματα με εσένα. Ο ανταγωνιστής είναι ΜΟΝΟ ο εργοδότης. Οργανώσου και πάλεψε. Όσο μένεις η μονάδα μέσα στον εργασιακό Μεσσαίωνα θα σε τρώει το θηρίο και θα καταπίνει αμάσητη τη Ζωή σου.

Καλή Πρωτομαγιά, φίλε..

Αγώνας για διαρκή Επανάσταση

Από Κάκια Παυλίδου 
------------------------------------------------
Αγαπητοί συναγωνιστές,
η Ελλάδα μας βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Το ιστορικό σταυροδρόμι της θέσης μας, η ανυπότακτη Ψυχή μας, τα Υψηλά Ιδεώδη που κληρονομήσαμε στο DNA μας, ο απέραντος γαλάζιος ουρανός μας, η πλούσια γη μας, το Ελληνικό Πνεύμα που ταξιδεύει και ευδοκιμεί παντού, η Ιστορία που κουβαλάμε, μας θέτουν στο επίκεντρο των Ιμπεριαλιστικών τάσεων των γειτόνων μας και όσων θα ήθελαν η Ελλάδα να αλλοιώσει το στίγμα της.

Οι εορτασμοί των Μεγάλων Επετείων εξαρχής είχαν ιερό στόχο την ευαισθητοποίηση του Έλληνα απέναντι στην Ιστορία και την Ταυτότητά του. Για την επίτευξη του στόχου δε αρκούν όμορφες επίσημες γιορτές, όμορφα επίσημα ρούχα. Απαιτείται εσωτερική εγρήγορση, απαιτείται γνώση της ιστορίας μας. Απαιτείται μόρφωση. Η μόρφωση διαφέρει από την εκπαίδευση που παρέχει το σημερινό  ελληνικό σχολείο. Η μόρφωση βασίζεται στην προσωπική ευθύνη του καθενός μας να μελετήσει, να κατανοήσει, να απορροφήσει, να συλλάβει τα Μεγάλα Νοήματα που συνθέτουν την Ελλάδα και να ζει με βάση αυτά. Τον Αγώνα της Επανάστασης τον πυροδότησαν με το Πνεύμα τους οι Μεγάλοι του Έθνους και έπειτα τον υπερασπίστηκαν πολεμώντας σώμα με σώμα. Καλούμαστε όχι μόνο στις επετείους, μα καθημερινά να ακονίζουμε τη συνείδησή μας και να ενισχύουμε τη στάση Ζωής μας. Ας αναρωτηθούμε ζούμε ως Έλληνες; Τιμούμε τους προγόνους όπως τους πρέπει ή τους θυμόμαστε μόνο στις επετείους;

Θρέφουμε και κρατάμε ζωντανό μέσα μας τον Κολοκοτρώνη, τον Μπότσαρη, την Μαντώ και όλους τους αθάνατους  ήρωες, να πολεμήσουν να κρατήσουν ζωντανή την Ελλάδα ώστε να θυμίζει Ελλάδα και όχι μία μεταφρασμένη εκδοχή μιας χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γυρίζουμε πίσω στο 1453. Συντάσσουμε εαυτό και βιώνουμε τον κύκλο των γεγονότων από την πολιορκία και την Άλωση της Πόλης. Την εξάπλωση του εχθρού που εισέβαλλε απειλητικά και κυριάρχησε στην επικράτεια με σπαθιά, άρματα, λεηλασίες. Που επιχείρησε να αλλοιώσει την ταυτότητα του Έλληνα, μα παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν τα κατάφερε. Θρηνούμε για τα παιδιά που χάσαμε στο παιδομάζωμα. Συντηρούμε έννοιες άδικων κι ατιμωτικών φόρων, όπως το χαράτσι, να μας θυμίζουν να μην σκύβουμε το κεφάλι σε όποιον μας θέλει φτωχούς, τρομοκρατημένους, εξαθλιωμένους. Πανηγυρίζει η Ψυχή για το θάρρος των Ελλήνων να υπερασπιστούν τη γλώσσα και τις αξίες τους κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Κρύβουμε μέσα μας ένα κρυφό σχολειό, μία κιβωτό ενός πάντα σύγχρονου Νώε που κουβαλά και διασώζει τις Αξίες μας. Δυστυχώς την επιστρατεύουμε μόνο στον κίνδυνο. Κίνδυνος υπάρχει πάντα.. Όταν ένας  λαός εφησυχάζεται στην καθημερινότητά του, τότε αργά μα σταθερά γεννιέται ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος πλέον έρχεται ντυμένος εξευγενισμένες απειλές, που κάνουν περικοπές στην πλούσια ελληνική μας γλώσσα, που ωθούν τα νέα παιδιά στην κατάρτιση, μα όχι στη μόρφωση.

Στις διάφορες περιόδους της Ιστορίας μας, ο Έλληνας άφησε κληρονομιά έναν πολιτισμό που μύριζε Ελλάδα. Σήμερα τι πολιτισμό παράγουμε; Αν χαθούμε, τι ελληνικό φέρουμε επάνω μας, τι ελληνικό αφήνουμε πίσω μας, δίπλα στα αρχαία των αρχαιολογικών μας ανασκαφών, τι ελληνικό αφήνουμε εμείς εν έτει 2019 που να θυμίζει, να μυρίζει, να ανασαίνει Ελλάδα;

Μέσα στον καθένα μας ένας Σολωμός ψιθυρίζει έναν πάντα επίκαιρο Ύμνο στην Ελευθερία. Η Ελευθερία ορίζεται πάντα σύμφωνα με τις απειλές τις κάθε εποχής.

Ας αναρωτηθούμε πώς έρχεται σήμερα ο εχθρός; Τι φορά; Τι όπλα κρατά; Εχθρός δεν είναι ο ξένος επισκέπτης που βρίσκεται στην ίδια ή σε πιο δυσχερή θέση με μας. Θεωρώντας εχθρό τον αδύναμο, μαρτυράμε τη δική μας κατάφορη αδυναμία. Ο εχθρός έρχεται δυνατός κι ενίοτε μασκαρεμένος.

Ποιο είναι το σχέδιο δράσης μας για την αναγνώρισή του; Για τη διάσωση της Ιστορίας μας, του Ελληνικού Στοιχείου που διαφώτισε τον κόσμο, που ενέπνευσε τους Διανοούμενους ανά την υφήλιο, που δίδαξε δημοκρατικά ιδεώδη, πείσμα για ανεξαρτησία και ελευθερία;

Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάρα του εθνικού διχασμού που στιγματίζει κρίσιμα σημεία της Ιστορίας μας; Πέφτουμε πάλι στην παγίδα του; Και τι κάνει ο καθένας από μας για να σπείρει και να καλλιεργήσει Ομόνοια;

Η γνώση και η μελέτη της Ιστορίας βοηθά στην αποφυγή εθνικών λαθών που μας στοίχισαν.

Δεν αρκούν οι ετήσιοι εορτασμοί των επετείων. Χρειάζεται να ξυπνήσουμε τις στρατιές των Ηρώων μέσα μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε σωστά την ελληνική μας γλώσσα,  να τη διδάξουμε στα παιδιά μας. Ποιος από μας, τους ενήλικες,  υπερασπίζεται αυτό τον Σκοπό στην καθημερινότητα της Ζωής του; Ο πόλεμος είναι η καθημερινότητα. Εκεί χάνουμε πλέον τις μεγαλύτερες μάχες, εκεί τελείται το παιδομάζωμα, και τα παιδιά μας, όχι, δεν εξισλαμίζονται  πια, μα ψηφιοποιούνται μέσα σε οθόνες ψευδαισθήσεων, χάνονται μέσα σε πλατφόρμες ψηφιακών παιχνιδιών, ενώ η Ιστορία καταγράφει τη δική  μας ανοχή. Παιδομάζωμα τελείται όταν μεγάλο ποσοστό των νέων μας, που είναι το μέλλον της χώρας, μεταναστεύουν  εις το όνομα της επαγγελματικής αποκατάστασης και του οράματος μιας καλύτερης ζωής.

Δύο λέξεις ας κρατήσουμε μέσα μας: Αφύπνιση και Μόρφωση. Οι πρόγονοί μας δεν επένδυαν στα αντικείμενα που γέμιζαν την καθημερινότητά τους. Επένδυσαν στην Ψυχή και στο Πνεύμα. Γι’ αυτό τους θυμόμαστε έως και σήμερα και θα τους θυμόμαστε για πολλά χρόνια ακόμη.
Εμείς τι αφήνουμε στα παιδιά μας να θυμούνται; Στα παιδιά μας που έχουν ανάγκη από καθημερινούς Ήρωες που δεν παραιτούνται και μάχονται να σώσουν τα Υψηλά Ιδεώδη της μικρής μας αυτής χώρας, της Ελλάδας.

Το Μέγα Μήνυμα

pavlidoykakia.blogspot.gr - Κάκια Παυλίδου

Εις μνήμην...

όλων των  αθώων νεκρών του παράλογου αυτού κόσμου.

(Χρειάζονται επειγόντως δάσκαλοι Ζωής.)

------------------------------------------------------------------------

Συστοιχίες από τριάδες. Ο δορυφόρος καταγράφει. Γραμμές και στήλες ορκισμένης πίστης. Μετονομασία χώρων στρατολόγησης. Στρατόπεδα συγκέντρωσης νέων. Θρησκευτικά σχολεία με στρατιωτικούς κανόνες. Ο τονισμός των κειμένων ακολουθεί τις απαιτήσεις του θρησκευτικοστρατιωτικού φασισμού. Το μικράκι πείθεται για την αναγκαιότητα του Μεγάλου Σκοπού. 12 χρονών. 15. 17. Άντρας σχεδόν. Στρατιώτης πρώτης γραμμής. Αμούστακος  εθελοντής θανατικής επιχείρησης που παγιδεύει τον εαυτό του. Ο Μεγάλος Στρατηγός ντυμένος τα μετάλλιά του σκιάζει επιβλητικά το μυρμήγκι. Τον εργάτη του. Κι εκείνο με ζήλο ορκίζεται αφοσίωση. Τυφλή. Τυφλές γενιές νέων ανθρώπων. Ο κόσμος -με μάτια δεμένα- οδεύει στο γκρεμό. Το ξέρουμε πια.

Στις απομονώσεις τα ακουστικά δουλεύουν στη διαπασών. Δε σου επιτρέπεται να ακούσεις ούτε τη σκέψη σου, ούτε τον αντίλογο της καρδιάς, στη λανθασμένη λογική του παράλογου ανθρώπου. Παπαγαλίζεις το μάθημα, προσκυνάς θεούς, δαίμονες, ηγέτες, πειθαρχείς, θυσιάζεσαι, θυσιάζεις, κι έχεις το θάνατο μέσο επίτευξης των σχεδίων του Μεγάλου Στρατηγού σου, που -καημένε μου- ποτέ δε βγήκε από την πολυτελή σπηλιά του να πολεμήσει σώμα με σώμα τους έτερους Ηγέτες που απλώνονται στη δική του γη. Στρατεύει μαχητές, παλικαράκια μιας τόσης δα σφιγμένης μπουνιάς, τυλιγμένα με μπαρούτι, υποψήφια κόκκαλα με σάρκες ανατιναγμένου μαχητή, που φανατίζεται μπροστά σε μία αυθεντία, σε μία εποχή όπου οι αυθεντίες, η μία μετά την άλλη, γκρεμίζονται.

Ρακοσυλλέκτες, Δεκέμβριος 2015

Η φωτογραφία "συλλέχθηκε" από εδώ:

https://i.ytimg.com/vi/CCcm1RURHkw/maxresdefault.jpg

Από Κάκια Παυλίδου

Δεν θα τους αναγνωρίσεις. Δύσκολα θ’ αναγνωρίσεις πως κι εσένα σε θέλουν να  είσαι ένας από αυτούς. Σκουπιδέμπορας, ρακοσυλλέκτης ή… σκουπίδι.

Ταξινομημένοι όλοι ανάλογα με τις ανάγκες τους. Οι δημοσκοπήσεις και οι έρευνες τροφοδοτούν τους Μεγάλους Δορυφόρους με τις πληροφορίες των κριτηρίων κατάταξης. Ψάξε πού σε έχουν ν’ ανήκεις.

Χωματερή.

Κριτήριο Ψήφου...

Από Κάκια Παυλίδου...


-Κάθισε συναγωνιστή να σε κεράσω μία ρακή.
-Εγώ θα κεράσω, να χω το πλεονέκτημα στη συζήτηση..να νιώθω πως παίζουμε στο δικό μου γήπεδο, ώστε αν σφαχτούμε να φύγεις πρώτος!

Αντρικό άθλημα οι πολιτικές συζητήσεις, με προδιαγραφές πρωταθλητισμού. Οι κυρίες των κυριών ακολουθούν τους κυρίους. Ρίξε μία  ματιά στην επαρχία. Οικογενειακή υπόθεση η ψήφος. Η φοιτήτρια κόρη έκλεισε τριήμερο στο Πήλιο, δηλώνει απολιτίκ και το θεωρεί της μόδας. Ο πατέρας απειλεί πως θα της κόψει το μηνιαίο επίδομα αν δεν ψηφίσει, ειδικά τον κ. Τάδε ο οποίος αύριο μεθαύριο που θα πάρει το πτυχίο στα χέρια της, θα την βοηθήσει να βολευτεί σε καμιά δουλίτσα. Διευθετήθηκε το θέμα. Κατοχυρώθηκε ακόμη μία ψήφος στη σωστή κατεύθυνση και δόθηκε στην μικρή το μάθημα του κριτηρίου ψήφου, που ποτέ δεν της το δίδαξε καλύτερα κανείς από τον πατέρα της, ο οποίος είναι πρύτανης σε θέματα πολιτικού ενδιαφέροντος στα καφενεία της γειτονιάς.

Επιτέλους Τάξη κι Ασφάλεια

Από Κάκια Παυλίδου

Είμαι καλή, είμαι όπως πρέπει να είμαι. Όχι όπως ειλικρινά με χρειάζεται η ανάγκη και η αγωνία του κάθε μαθητή στην τάξη μου, μα όπως το Υπουργείο θέλει τον κάθε υπάλληλό του. Τρέχω να βγάλω την ύλη, προσπερνώ τις σιωπές των μαθητών μου μονολογώντας "τί καλά παιδιά που είναι! τί υπάκουα!", ενώ η σιωπή τους στην πρώτη εμβάθυνση σημαίνει απουσία. Κάνω μάθημα στα σώματα των μαθητών που πάντα είναι παρόντα στην τάξη. Δεν κάνω μάθημα στο μυαλό τους. Τα μάτια κοιτούν στον πίνακα και σε μένα που απαγγέλλω καλά το ποίημα. Τα χέρια γράφουν, αντιγράφουν, γεμίζουν τετράδια. Ο νους φυγάς. Δεν τον συλλαμβάνει κανείς. Το αγκίστρι με το οποίο εξοπλίστηκαν  οι καθηγητές της σύγχρονης εποχής είναι μικρό. Τα ψάρια μεγάλωσαν. Δεν πιάνονται πια. Και το ξύλο επιτρέπεται μόνο αόρατα, αν είναι να μαστιγώσεις την ψυχή του ανθρώπου. Οι παιδικές ψυχές όμως δεν υποτάσσονται. Δεν. Τα ψάρια αμολήθηκαν σε ωκεανούς που ούτε τους βάζει ο νους του ανθρώπου. Ψιλιάστηκαν πως το νόημα των πραγμάτων είναι πιο μακριά από τον χώρο όπου διεξάγεται αυτό το πείραμα.Τα Υποκείμενα του πειράματος το σκασαν, ενώ οι επιστήμονες έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι εν εξελίξει η διαδικασία.

Παρατηρώ τα ρούχα τους, τη στάση του σώματος, τον τρόπο που οργανώνουν ή δεν οργανώνουν τις τσάντες τους, μα δεν μπορώ να δω την προβολή της ψυχής τους στο βλέμμα. Μηχανικό βλέμμα, μηχανικής παρουσίας. Είναι εδώ. μα λείπουν. Οι αίθουσες απέκτησαν επιτέλους τάξη κι ασφάλεια. Κανείς δεν αυθαδιάζει. Κανείς δεν κάνει φασαρία. Τέρμα οι ωριαίες, τέρμα οι καταγραφές στο ποινολόγιο, τέρμα οι τιμωρίες. Τα άδεια σώματα δεν δημιουργούν πρόβλημα. Δεν έχουν φωνή. Δεν έχουν αντιρρήσεις. Υπακούν βουβά στις επιταγές του κάθε καθηγητάκου, ο οποίος αυταπατάται νιώθοντας πως έχει τον έλεγχο της τάξης. Οι μαθητές το χουν σκάσει από το σχολείο. Τα παιδιά το 'χουν σκάσει από το σπίτι και κανείς δεν πήρε χαμπάρι πού τριγυρνούν τόσες εξεγερμένες Ψυχές! Πού διαδηλώνουν Ζωή? ή μήπως δεν διαδηλώνουν? ή μήπως ζουν σε άλλη διάσταση όσα η πραγματικότητα τους στερεί?...

Το 45λεπτο πέρασε. Έκανα καλά τη δουλειά μου. Παρέδωσα το επόμενο μάθημα. Χτύπησε κουδούνι. Βγήκαμε διάλειμμα. Ξαναχτύπησε κουδούνι. Μπήκαμε στην αίθουσα. Όλα κυλούν ρολόι. Επιτέλους τάξη κι ασφάλεια.Τα άδεια σώματα δεν δημιουργούν πρόβλημα.

Μόνο ο απολυμένος επιστάτης που περνά πού και πού έξω από το σχολείο, κι  έχει μνήμες άλλης εποχής, αναρωτιέται "Πού να πήγαν αλήθεια τα παιδιά?" παρόλο που βλέπει τα σώματά τους στο χώρο να κινούνται.

Οι υπόλοιποι, καθηγητές και γονείς, προσποιούμαστε πως δεν καταλάβαμε τίποτα.

Έξω γιορτάζουν Χριστούγεννα...

από Κάκια Παυλίδου...

Έξω λένε είναι Χριστούγεννα. Ποτέ δεν ήμουν της εκκλησίας. Ποτέ δεν  κατανόησα το νόημα του  να γιορτάζεται μία φορά το χρόνο η γέννηση του Θεανθρώπου.

Εγώ είμαι για κείνες τις γιορτές που δεν φορούν τα καλά τους ρούχα, δεν ξεσπούν σε μαζικές φιλανθρωπίες περιορισμένης χρονικής εμβέλειας, δεν στολίζουν βιτρίνες, δεν βάζουν δυνατά τη μουσική για να καλύψουν το κλάμα του κόσμου, δεν οργιάζουν υπερκαταναλωτικά για να καλύψουν το κενό των ανθρώπων.

Μισώ τον άδειο εαυτό, αγαπώ την άδεια μου τσέπη. Κάθε που βάζω το χέρι μέσα της, είτε για να ψάξω για ψιλά, είτε για να ζεσταθώ, με δαγκώνει άγρια, ως υπενθύμιση! Έτσι μάθαμε να μαθαίνουμε.. Εξαρτημένη μάθηση... Όλοι είμαστε σκυλιά κάποιου Παβλόφ.

Μεγάλο Πρόβλημα, μικρή λύση

Από Κάκια Παυλίδου

Παραθέτω μέρος της ανακοίνωσης που μοιράστηκε από τους φορείς της πόλης μου για τη σημερινή απεργία. Τα τελευταία χρόνια έδωσα το παρόν σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις.
Σήμερα, η συνείδησή μου, που επιβάλλεται στη λογική των συνθηκών, με έσπρωχνε και πάλι στο δρόμο, μα αντιστάθηκα. Παρουσιάζω το σκεπτικό μου για να κριθεί η απόφασή μου.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα φλέγοντα ζητήματα που πρωταγωνιστούν στις πολιτικές ατζέντες επηρεάζοντας δυσμενώς τις συνθήκες εργασίας και ζωής μας.
Ταξινομώ τα αιτήματα των κινητοποιήσεων, ιεραρχώ τις προτεραιότητες και αντιλαμβάνομαι τη βαρύτητα και την σπουδαιότητα του Αγώνα.

Το παράδοξο είναι πως μπροστά στα Μεγάλα Προβλήματα προτάσσουμε μικρές λύσεις. Ημερήσια απεργία μέσα σε ένα πλαίσιο κρίσιμων αιτημάτων. Εκεί όπου οφείλουμε να δώσουμε τα μέγιστα για να κερδίσουμε το κάτι, δίνουμε το ελάχιστο και κερδίζουμε την αυτοϊκανοποίηση πως τάχα δεν παραδώσαμε τα όπλα. Δεν πιστεύω πια στη δύναμη των 24ωρων κινητοποιήσεων...

Είναι καιρός να ανασυνταχθούμε, να μαζέψουμε δυνάμεις και να πολεμήσουμε με Νέα Στρατηγική το Θηρίο.

Αγάπη μου πάλι πλησιάζει επέτειος?...

Από Παυλίδου Κάκια

Κουράστηκα να γιορτάζω. Τί θα πω, τι θα φορέσω, πού θα γίνει η "γιορτή", ποιος θα προλογίσει, ποιος θα εισηγηθεί, ποιο video θα δείξουμε, θα έχει προσέλευση; δε θα έχει; θα μείνουν ως το τέλος; δε θα μείνουν; Κουράστηκε κι ο κόσμος τις επετείους. Ας καταργηθούν λοιπόν! Εμείς, ο Σύλλογος του Αγανακτησμένου Κοινού, που μόνιμα καλείται να παραστεί ενισχύοντας την τάδε εκδήλωση επετείου, θα υπογράψουμε αίτημα κατάργησης των επετείων, προς τους Αρμοδίους με κοινοποίηση σε όλους όσοι επιμένουν να γιορτάζουν.
Τόσα και τόσα χρόνια, την μάθαμε την ιστορία. Δε θέλουμε άλλες επαναλήψεις.  Ξέρουμε πλέον τί σημαίνει χούντα, τί σημαίνει εξέγερση, ποιο το τίμημα. 

Ο Σεισμός και η Αλληγορία του...

από Κάκια Παυλίδου - http://pavlidoykakia.blogspot.gr/
-------------------------------------------------------------------------
Μουδιάζω μονομερώς. Ημισφαιρικά. Με το ένα πόδι πέφτω, με το άλλο σηκώνομαι. Τρέμει πάλι η Γης. Τ' αριστερά μου όλα παράλυτα. Κι ο κόσμος, ο Δυτικός, επίσης. Όπως κοιτώ τον παγκόσμιο χάρτη, η δύση τρία κλικ αριστερά στα ερτζιανά παίζει εμβατήρια δονήσεων σε ένα οδόστρωμα σκληρών FM. Ο δρόμος γεμάτος ρωγμές. Περνώντας το σύνορο, αλλάζεις συχνότητα Ζωής. Mappet Show. Ανάμεσα στα γέλια του στημένου κοινού οι συνωμοσίες ανταλλάσσουν τα μυστικά τους. Στήνω αυτί  και καθώς πιάνω συλλαβές, θόρυβος, παράσιτα, χιόνια. Χάνεται το σήμα. Insert coin. Ο αποκωδικοποιητής θέλει μερίδιο για να ομολογήσει. Ανάλογα με το τί ρίχνεις στη σχισμή του, σού μαρτυρά μικρά ή μεγάλα, ουσιώδη ή ανούσια μυστικά. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις. Καθαρός και τίμιος νόμος, Φίλε μου, αρκεί να 'χεις να πληρώνεις.

Πολλή Τέχνη, ΠολυΤεχνείο Μηδέν

Από Κάκια Παυλίδου...

----------------------

Το Σκίτσο είναι από τον Φίλο μου Kalio και δημοσιεύτηκε στις 16-11-2013 στο ΚΑΡΦΙ.

------------------------

Από χθες κάθομαι δεμένη. Ένα φως ανύπαρκτο ευθυγραμμίζεται με τη μνήμη μου. Θυμάμαι. Ήμουν κι εγώ εκεί. Πολυτεχνείο, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, 20 χρόνια μετά. 1993 πρωτοετής. Όχι δεν με βασάνισε κανείς, εκτός από τις Διαφορικές Εξισώσεις, εκτός από τις light αγωνίες της κάθε εξεταστικής. Άντεχα. Πλήθος πολύ, κουστουμαρισμένοι όδευαν ολοταχώς προς το δρόμο του ανταγωνισμού για μία θέση επιστήμονα στον ήλιο του δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα. Κανείς για τον "Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Νοητό". Υπαλληλίσκοι καλοπληρωμένοι. Καλοδουλεμένοι. Καλοκουρδισμένοι.

Σπατάλησα τόσα χρόνια σπουδών, χωρίς ένα βασανιστήριο Εαυτού. Μία ανάκριση βρε αδερφέ:
-Ποιο χρέος ανέλαβες να ξοφλήσεις?
- Να φάω ήρθα.

~Επισκέπτες~

από Κάκια Παυλίδου - http://pavlidoykakia.blogspot.gr/

Δε θα μαζευτούμε στους δρόμους απόψε.
Οι δρόμοι ανήκουν στην Πολεοδομία.
Ούτε στην πλατεία. Ιδιωτικοποιήθηκε κι ανήκει στον επιχειρηματία Κράτος.
Ούτε στο σπίτι μου. Νοικιάζω και δέχομαι τον έλεγχο του ιδιοκτήτη.
Δε θα κατασκηνώσουμε στα σχολεία.
Απαγορεύτηκε με νόμο η κατάληψη δημοσίων κτιρίων.
Άστεγοι είμαστε, μάτια μου.
Άστεγος κι ο αγώνας μας…
μα… οι Άστεγοι έχουν στέγη τους τον Κόσμο.
Ας απλωθούμε, λοιπόν, ν’ αγκαλιάσουμε τη Γη.
Όσοι πεινούν, είναι αδέρφια.
Όσοι ονειρεύονται, είναι αδέρφια.
Δεν ορίζει το αίμα τη συγγένεια.

~Γρατζουνιά~

από Κάκια Παυλίδου { http://pavlidoykakia.blogspot.gr/  }

Μίλα μου.. Πάρε με αγκαλιά, σφιχτά, σαν αιώνια, και μίλα μου ασταμάτητα, χαμηλόφωνα, όπως ψιθυρίζουν παραμύθια οι γονείς στα παιδιά...
Μίλα μου... Κι Εγώ θα κλείσω τα μάτια και το μυαλό στις εκρήξεις, στον τρόμο και στη σκόνη...

Υπόσχομαι να πιστέψω το παραμύθι που θα μου πεις... Υπόσχομαι να μην με πάρουν τα δάκρυα, να μην ακουστούν λυγμοί και να μην τρομάξω τις νεράιδες, που πάντα προστάτευαν, όπως έλεγες, τα παιδιά.... Υπόσχομαι να μην αποκοιμηθώ σε έναν Θάνατο απόδρασης, όπως ο Ύπνος του Απελπισμένου που τον βυθίζει στα Όνειρα, όταν η Ζωή Σκοτώνει και Σκοτώνεται.... Υπόσχομαι να αντέξω ... Υπόσχομαι να πιστέψω... Υπόσχομαι να βγούμε από το παραμύθι Υγιείς... κι ας μας έχει βρει η Σφαίρα του Κόσμου...

Μη μου τους Κύκλους Τάραττε

Μην ενοχλείτε την ΩΡΑ της ΚΟΙΝΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ του Λαού..
. Οι Ιαχές ας γίνουν χαμηλόφωνα και με τακτ.. Κάποιοι κοιμούνται ακόμη...
 Ο βηματισμός προς το σημείο συγκέντρωσης να μην είναι συγχρονισμένος, να είναι ακανόνιστος
 για να εισβάλλουν ευκολότερα παρεμβάσεις από τα
ΟΡΓΑΝΑ διατήρησης της ΤΑΞΗΣ και της Ασφάλειας...
 Δεν επιτρέπεται η χρήση όπλων από το κοινό...
Ευάλωτοι επιτρέπεται να κατεβείτε στον Αγώνα...
 Τόσο ευάλωτοι, όπως σας ανάθρεψε το Σύστημα για να έχει αβαντάΖ ακόμη και απέναντι στις πολυπληθείς σας συγκεντρώσεις...
Συνθήματα πείτε όσα θέλετε...
Γράψτε κι άλλα τόσα στους τοίχους της πόλης και του διαδικτυακού κόσμου....
 Βάλτε και τραγούδια στα μεγάφωνα της Ζωής...

~ΔaSOS~

Με το ράμφος οι ΑετόΜορφοι

τσιμπάνε φλόγες

από εστίες Αστέγων

ΚάρΒΟΥΝΑ Βουνά

ΟροΣειρές

ΟΡΟθετικών στην Φτώχεια Κόσμων

κι όμως ΔΕΝ μολύνονται…

εμβολιάΖΟΥΝ το αίμα με γινάτι…

Φιλεύομαι στο Δρόμο

με μίας Καρδιάς το πρόΓευμα,

με μιας Σκέψης το Λάδι

και τρώω με τα Χέρια…

Τι θα πει Πλειστηριασμός, Μαμά?...

Διάλογος της Μαμάς με τον Πιτσιρίκο της, ετών 13...
-Μαμά, σκέφτομαι πως ο Τάδε φίλος μου είναι πολύ τυχερός. Οι γονείς του δουλεύουν και οι δύο και έχουν δικό τους σπίτι.
-Δικό τους?... Ολόδικό τους?... χμμμμμμ......
-Ναι...
-Ξέρεις, Αγόρι μου, η κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως στους πλειστηριασμούς. Μπορεί να δουλεύουν και οι δύο γονείς του - ακόμα- μα η αγορά δεν κινείται όπως τότε που αποφάσισαν να χτίσουν το σπίτι τους και μπορεί η τράπεζα να τους το πάρει αν χρωστούν δόσεις από το δάνειο που πήραν όπως οι περισσότεροι Έλληνες πριν μερικά χρόνια για να χτίσουν επιτέλους το ΔΙΚΟ τους σπίτι.
-Τι σημαίνει "η Τράπεζα να πάρει το σπίτι τους?", αφού είναι Δικό τους!...

-Η κυβέρνηση δίνει το δικαίωμα στην Τράπεζα να βγάλει σε πλειστηριασμό το σπίτι σου, εφόσον δεν μπορείς να πληρώσεις πλέον τις δόσεις του δανείου που είχες πάρει για να το χτίσεις. Πλειστηριασμός σημαίνει πως ανακοινώνεται ότι το σπίτι του οφειλέτη πωλείται. Ορίζεται Αρχική τιμή Πώλησης από την τράπεζα και μπορεί να το αγοράσει όποιος προσφέρει την καλύτερη τιμή. Οπότε ο οφειλέτης {αυτός που χρωστά τις δόσεις στεγαστικού δανείου} χάνει το σπίτι του.
-Και πού θα μείνει μετά, Μαμά?...