Κάποτε επαινούνταν η φιλανθρωπία, η προσφορά στο συνάνθρωπο, που γινόταν κρυφά, χωρίς δημοσιότητα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και βραβεία. Κάποτε ήταν ντροπή να βγαίνεις και να κομπάζεις για τα χρήματα που πρόσφερες σε κάποιον συνάνθρωπο. Κάποτε, γιατί σ' αυτήν τη νοσηρή εποχή που διανύουμε ισχύει το αντίθετο: η προσφορά στο συνάνθρωπο μετράει μόνο, όταν γίνεται με τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα και μόνο, όταν γίνεται από κάποιον διάσημο.
Εδώ και χρόνια έχει γεμίσει η τηλεόραση από φιλάνθρωπες προσωπικότητες που βγαίνουν και με ύφος συμπονετικό ζητούν από ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας να βοηθήσουν τους φτωχούς, ή τα ιδρύματα που βοηθούν ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Τηλέ - φιλάνθρωποι που ανακάλυψαν τη φιλανθρωπία, μόλις εξασφάλισαν την προσωπική τους καλοπέραση, ασκώντας την, χωρίς προσωπικό κόστος, αφού τη βοήθεια προσφέρουν άνθρωποι ανώνυμα, όπως πρέπει και όπως έχει αξία να προσφέρει κανείς.Δυστυχώς, όμως, η ευαισθησία και η αυταπάρνηση των καθημερινών ανθρώπων γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, ώστε κάποιες φιλάνθρωπες κυρίες και κύριοι να γεμίζουν τα κενά των κοσμοπολίτικων δραστηριοτήτων τους, βραβευόμενοι για το μεγάλο φιλανθρωπικό τους έργο, ντυμένες με πανάκριβες τουαλέτες και στα πλαίσια ανούσιων πλην πολυτελέστατων δεξιώσεων που η αξία τους θα αρκούσε, για να ζήσουν δεκάδες οικογένειες για δεκάδες μήνες.
