Εμείς οι Έλληνες πολίτες. Όλοι εμείς που για δεκαετίες ολόκληρες δαπάνησαν εκατομμύρια, για να μας κάνουν άβουλα ανθρωπάκια, ξεριζωμένα, ξένα προς οτιδήποτε οικείο και αγαπημένο, αποκομμένα απ' το παρελθόν, απ' το παρόν και το μέλλον. Αλλοιωμένους, αλλοτριωμένους, κομπλεξικούς, χωρίς εμπιστοσύνη σ' αυτό που είμαστε, χωρίς εμπιστοσύνη στη χώρα που μας γέννησε, χωρίς εμπιστοσύνη στις ιδέες και τις αρχές που μας κράτησαν ζωντανούς μέσα στο χρόνο. Κουρέλια. Όμως, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα...
Τα κουρέλια που μέσα σε δυο χρόνια βρήκαν το κουράγιο να σηκώσουν ξανά το ανάστημά τους, να σβήσουν δεκαετίες μαύρης καλοστημένης προπαγάνδας και να βγουν στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες, να διώξουν τους υποκριτές από τις δικές τους εκδηλώσεις μνήμης και τιμής και να οργανώσουν μόνοι τους αυτό που η ορκισμένη να σβήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες κυβέρνηση και τα δεκανίκια της δεν επρόκειτο ποτέ να κάνει.
Οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι απόκληροι, οι ''ανώνυμοι'' Έλληνες που δε θέλησαν να αποκτήσουν ''όνομα'', προσκυνώντας, γλύφοντας και μετέχοντας στο καθεστώς της σήψης, έγιναν ξανά ένα, όπως παλιά. Οργάνωσαν συσσίτια, πήραν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, απόκοψαν τους μεσάζοντες που χρόνια απομυζούσαν με την ανοχή του καθεστώτος παραγωγούς και πολίτες. Ο σκοπός ένας: να μην περάσουν οι σχεδιασμοί που με απόγνωση ο ε. βενιζέλος ζητούσε απ' τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να μην υπονομεύσουν με την άρνησή τους. Στόχος όλων των ''μικρών'' Ελλήνων να σταματήσουν οι λιποθυμίες των παιδιών από τον υποσιτισμό, να μην πεινάσουν ξανά Έλληνες, να μην πεθάνει ποτέ ξανά κανείς από πείνα.
