2

2
Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ -ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ...

Μιά φορά κι' έναν καιρό ένας ποταμός, λέει η παλιά Ανατολίτικη παράδοση, έτρεχε ήρεμα πάνω στην καλοβολεμένη από λάσπη κοίτη του. Τα νερά του ήταν θολά και μέσα τους ζούσαν βαριά και μολυβένια ψάρια, απ' αυτά που αναζητούν την τροφή τους στη λάσπη.
Επειδή ήταν αβαθύς, κανένας άνθρωπος δεν είχε την ιδέα να κάνει γέφυρα και έτσι αρκούνταν στο να ρίχνουν μέσα του μερικές μεγάλες πέτρες και να αυτοσχεδιάζουν δρόμους, που μόλις βρέχονταν από τα ήρεμα και αργά νερά.
Τα ζώα του δάσους τον περνούσαν στα μέρη που ήταν λιγότερο βαθιά, ανακατεύοντας τα σπλάχνα του με τα πόδια τους. Για να πιούν νερό πήγαιναν στην κοντινή λίμνη, γιατί τα νερά του ποταμού ήταν σκοτεινά και δύσοσμα.



Αλλά μια μέρα ο Θεός Ίντρα, που όλα τα βλέπει, λυπήθηκε το δαίμονα του ποταμού, γιατί χωρίς να είναι χαζός, ενεργούσε σαν τέτοιος, έτσι που ήταν παγιδευμένος, ναρκωμένος από την αδράνεια και το βόλεμα. Είχε συνηθίσει να πατούν το σώμα του, που ήταν υγρό και δύσοσμο και γλοιώδες σαν νεκρό φίδι.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο ποταμός είχε βολευτεί με τους εύκολους δρόμους και απόφευγε τις απότομες κατηφόρες.
Είχε γίνει άσχημος, μουγγός και οι όμορφες νεράιδες και τα ξωτικά των ακτών δεν τον πλησίαζαν ούτε καν τις νύχτες με πανσέληνο, για να φτιάξουν τους μαγικούς καθρέφτες τους.
Ένας από τους υπηρέτες του Ίντρα στέγνωσε τη γη μπροστά του και την ανύψωσε με τέτοιο τρόπο που τον ανάγκασε να εκτραπεί.
Ο γερο-ποταμός στην αρχή φοβήθηκε, άρχισε ν' αναστενάζει, αλλά γρήγορα ανακάλυψε την ηδονή του να πηδάει πάνω από τους βράχους, και μ' ένα μουγκρητό άρχισε να ισοπεδώνει δέντρα και ν' ανοίγει δρόμους, πηδώντας πάνω από αβύσσους και ορμώντας ενάντια σε τρομερούς βράχους.
Το νερό του έγινε καθαρό, αφού φιλτραριζόταν μέσα από τις αμμουδιές και τις πέτρες. Η κοίτη του έγινε πέτρινη και μερικές φορές μεταλλική και έλαμπαν οι φλέβες μέσα του. Από τα σπλάχνα του, που πρώτα ήταν σκοτεινά και κατηφή, γεννήθηκε ο άσπρος αφρός, γιατί η ασπράδα δεν εμφανίζεται, αν δεν υπάρχει μάχη, αν δεν υπάρχει εξαγνισμός.
Το ποτάμι γέμισε τότε με χρωματιστά ψάρια, απ' αυτά που ανεβαίνουν στα βουνά και οι καθαρές λιμνούλες που άφηνε στα πλάγια του, στολισμένες με τρομερούς βράχους, έγιναν η απόλαυση των Στοιχείων των νερών. Με την ιριδένια ανταύγεια των άστρων έκαναν οι Νύμφες τα μαγικά τους χτένια και έβγαλαν τους μαγικούς καθρέφτες από το βυθό των λιμνών.
Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να τον πατήσουν, αλλά ύψωσαν θριαμβευτικές αψίδες πάνω του, που τις ονόμασαν γέφυρες. Τα ζώα τον διέσχιζαν κολυμπώντας και καθαρά και λαμπερά σχολίαζαν ύστερα τη δύναμη του ποταμού. Στο τέλος όταν έφτασε στη μητέρα Γάγγα, τον υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα τα άλλα νερά, που αγκαλιαζόντουσαν με τα δικά του, φωνάζοντας από χαρά.
Και βλέποντας όλα αυτά και πολλά ακόμα, που δεν σας διηγούμαι, ο Ίντρα σκέπτεται τους πολλούς ανθρώπους που δεν χρησιμοποιούν τις δυνατότητές τους, τις ευκαιρίες τους και εξακολουθούν να είναι αργοί ποταμοί και λασπώδεις, χωρίς ανδρεία και χωρίς δόξα. Δυο δάκρυα κυλούν τότε από το πρόσωπό του το φλογερό και έτσι εμφανίζονται τα σύννεφα και τα πάντα στη Φύση γίνονται γκρίζα και τότε λυπάται για την ανθρώπινη ανοησία....

Άραγε πόσοι από εμάς σήμερα είμαστε έτσι παγιδευμένοι και ναρκωμένοι από την αδράνεια και το βόλεμα??

Παράκληση: Διαβάζετε την προηγούμενη ανάρτηση, δείτε την ώρα που κρεμάστηκε (την γράφει κάτω)και μετά δημοσιεύστε τη δική σας! πρέπει να αφήνουμε ένα διάστημα τουλάχιστον ΔΥΟ (2) ωρών

3 σχόλια:

Theodosia είπε...

Άραγε πόσοι από εμάς σήμερα είμαστε έτσι παγιδευμένοι και ναρκωμένοι από την αδράνεια και το βόλεμα??

Κι εγώ θα συμπληρώσω στην πολύ ωραία σου ανάρτηση άραγε γιατί οι φωνές γίνανε συνωμοτικοί ψίθυροι;
"Μην φωνάζεις φιθύρισε, θα μας ακούσουν κι είμαστε βολεμένοι σσσσσσσσσ μας ακούν".
Είμαστε βολεμένοι δεν σου αρκεί;
"Η συνομωσία της σιωπής" αυτό είμαστε.
Θα το κάνω αύριο ανάρτηση εδώ γιατί δεν πρόλαβα σήμερα.
Να είσαι καλά:)))

Unknown είπε...

Πολύ όμορφο, ζωντανό, γλαφυρό κείμενο..
Και κυρίως με αλήθειες που τις ξέρουμε, αλλά κάνουμε τα στραβά μάτια πως τάχα μου δεν μας αγγίζουν...

Πολύ μου άρεσε αυτή η ανάρτηση..

Thanks for sharing @mariana....

marianaonice είπε...

@Θολό Τοπίο...
Το χειρότερο στη ζωή είναι το βόλεμα και η αδράνεια... και δυστυχώς όταν το πάθεις είσαι τόσο ναρκωμένος που δεν το καταλαβαίνεις, γι' αυτό και δεν αντιδράς!

@Sabb Pat
Νάσαι καλά!
Κάπου το είχα διαβάσει και μου έκανε εντύπωση για την αλήθεια του, αυτό το κείμενο! Ειδικά η φράση του:
"...γιατί η ασπράδα δεν εμφανίζεται, αν δεν υπάρχει μάχη, αν δεν υπάρχει εξαγνισμός..."
Με άλλα λόγια οι εξαιρετικοί άνθρωποι έχουν πάντα εξαιρετικά προβλήματα!