
Μήνες τώρα παρακολουθώ την «επικαιρότητα», που οι πεφωτισμένοι μας «ηγέτες», σαν ιστό αράχνης έχουν στα μονοπάτια της ζωής μας , γεμάτη ψευτιές, προπαγάνδες, αδικία και ανοησία, απλώσει.. Μέσα από εναλλακτικούς τρόπους και μέσα ενημέρωσης, μέσα από το διαδίκτυο και από τόπους που στο σκοτάδι αντιστέκονται, και το Φως πασχίζουν αναμμένο να κρατήσουν..
Και συμμετέχω όπως και όσο μπορώ σ’ αυτήν την επικαιρότητα, όπως το βράδυ της 27ης του Ιούνη, που μας έλουζαν με χημικά οι αγαπητοί μας «προστάτες του πολίτη», στο Σύνταγμα, προστατεύοντας σαν καλοί εργαζόμενοι τα πραγματικά τους αφεντικά.. (Έχοντας σαν πρόσχημα τους κουκουλοφόρους φυσικά.. )
Εκείνα τ’ αφεντικά, που την Ελλάδα πρόδιδαν και ξεπουλούσαν, στου χρέους του ανύπαρκτου και των δανειστών του κοπανιστού αέρα το πρόσταγμα και συνεχίζουν, μ’ αιμοσταγή ζήλο να το κάνουν.... Αναρωτιέμαι καμιά φορά, όταν προστατεύεις τον προδότη της χώρας σου, για κάποια αργύρια μισθού, αυτό τι σε κάνει, και πως λέγεσαι..; (Ρητορική βέβαια η ερώτηση..).
Και μετά, βλέποντας πως μερικές χιλιάδες από μας δε φτάνουν, και μια και τα γραπτά μας, αλλά και τ’ αληθινά δρώμενα, την προπαγάνδα που κουρκούτιαζε τα μυαλά των συνανθρώπων μας από τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης, να πολεμηθεί προς το παρόν δε γινόταν, είπα να την κάνω και γω για το χωριό (μια και που λεφτά για ξενοδοχεία..)
Κι εκεί, είδα το πόσο κακό κάμνει η προπαγάνδα.. Απ’ τους δικούς μου αρχικά. Μεγάλοι άνθρωποι, από κομπιούτερ χαμπάρι, και έτσι τρώγαν ότι σκουπίδι η τηλε-βλάκωση τους πέταγε κατάμουτρα, μια και θέλανε «ειδήσεις» και «νέα» να μάθουν.. Και μες την κατάθλιψη και την παραίτηση ήτανε..
Κι όταν τους μιλούσα για δρόμους, για αντίσταση, για αγώνα κάποιας μορφής όπως το «δεν πληρώνω», μου είπανε:
Για περισσότερα, πατήστε Εδώ! :

2 σχόλια:
δεν ελπίζω τίποτα δε φοβάμαι τίποτα είμαι λεύτερος
αδερφέ μου το όλοι στους δρόμους είναι μονόδρομος το ξέρουν και αυτοί που δεν έχουν ιντερνετ
το αδελφός δεν ειναι κομματικό είναι απο τον ξυλουρη
Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.
διάβασα αυτό σε αυτή την σελίδα
http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=25801&page=4
Ελπίζω συνέχεια και Φοβάμαι καθημερινά για πολλά και όμως πάλι Ελεύθερος είμαι, ή μάλλον, γι’ αυτό και Ελεύθερος Είμαι.
Γι’ αυτό μοχθώ και αγωνίζομαι, γιατί άλλη ‘Ελευθερία’ από τούτη δω δε θέλω.
Μαζί της μεγαλώσαμε και τα παιδιά μας μεγαλύτερη ακόμα θε να την ‘δουν’, φτάνει να μπορούν τίμια να μοχθούν και ανεμπόδιστα ν’ αγωνίζονται, Ελπίζοντας Άφοβα για κάτι ακόμα καλύτερο για τούτη δω την Ευλογημένη Πατρίδα που μας δώκανε οι Πατεράδες μας.
Μήπως όμως ο Καζαντζάκης, τη φράση αυτή, που σήμερα κοσμεί μεγαλόπρεπα την ταφόπλακά του και που εμείς --συχνά πυκνά-- εν αγνοία μας τη ‘στηλιτεύουμε’, την εξέφερε αλληγορικά και εύστοχα σε κάποιους συγκεκριμένους, χαλεπούς καιρούς ;
Σ’ εκείνους τους καιρούς δηλαδή της πλήρης στέρησης των Πολιτικών Δικαιωμάτων και των στοιχειωδών Συνταγματικών Ελευθεριών των ανθρώπων που δεν είχαν σε τίποτα στ’ αλήθεια να Ελπίζουν ;
Στους καιρούς του συνεχόμενου αγώνα κατά της αποτρόπαιης Πολιτικής και Κοινωνικής καταδυνάστευσης των ξένων και των ντόπιων δουλικών τους .
Σε κείνους τους χρόνους που ο σκοταδισμός όρμιξε συστρατευόμενος τους Προύχοντες και το ‘Θεοφραστικό’ κατεστημένο μιας προσκυνημένης Παπαδικής άρχουσας τάξης, καταδικάζοντας και Αφορίζοντας συλλήβδην όσους, ενάντια στους ξενόφιλους Άρχοντες και τα συμφέροντά τους, αποζητούσαν μαχόμενοι το δίκιο των λαών.
Αλήθεια, τι άραγε είχαν να Φοβηθούν και τι να Ελπίζουν τότε οι άνθρωποι ;
Να Φοβηθούν για τη ζωή τους και την απώλεια μιας ανύπαρκτης ‘βολής’ ;
Αναρωτιέμαι καμιά φορά, όταν προστατεύεις τον προδότη της χώρας σου, για κάποια αργύρια μισθού, αυτό τι σε κάνει, και πως λέγεσαι..;
Δημοσίευση σχολίου